Monday, September 18, 2006

கண்ணீர் குடிக்கும் பறவைகள் - வைராக்ய சதகம் VII

"வைராக்ய சதகம்" என்னும் இந்த அற்புத காவியத்தை மேலும் அனுபவிப்போம்.



=========================

பாடல் 12


avashyaM yAtArashcirataramuShitvApi viShayA
viyoge ko bhedastyajati na jano yat svayam amUn |
vrajantaH svAtantryAd atula-paritApAya manasaH
svayaM tyaktA hyete shama-sukham anantaM vidadhati ||12||

अवश्यं यातारश्चिरतरमुषित्वापि विषया
वियोगे को भेदस्त्यजति न जनो यत् स्वयम् अमून्।
व्रजन्तः स्वातन्त्र्याद् अतुल-परितापाय मनसः
स्वयं त्यक्ता ह्येते शम-सुखम् अनन्तं विदधति॥१२॥

அவச்யம் - யாதாரச்சிரதமுஷித்வாபி – விஷயா
வியோகே- கோ - பேதஸ்த்யஜதி - ந - ஜனோ - யத் - ஸ்வயம் - அமூன் |
வ்ரஜந்த;-ஸ்வாதந்த்ர்யாத் - அதுள - பரிதாபாய - மனஸ;
ஸ்வயம் - த்யக்தா - ஹ்யேதே - சம - ஸூகம் - அனந்தம் - விதததி || 12 ||

===================

பொருள் - 12

As, Sensual pleasures surely leave us even if stayed with us long time, what difference is made, if we voluntarily discard them? (Because,) Sensual plesures cause incomparable misery if (they) leave us, but cause infinite bliss if we discard them with our self-control || 12 ||

புலனின்பங்கள் பல காலம் நம்மிடம் இருந்தாலும், ஒருநாள் நம்மை பிறிகின்றன. அதனால், நாமே அவற்றை துறந்தால் என்ன வேறுபாடு (விளையும்?)? புலனின்பங்கள் நம்மை பிறிந்தால், எண்ணற்ற துயரமும், நாம் அவற்றை துறந்தால், சுயக்கட்டுப்பாட்டில் (விளைந்த) முடிவற்ற இன்பமும் (அல்லவா) கிடைக்கின்றன!! || 12 ||

================

மேலுரை - 12


கவி இங்கு விஷய சுகங்களின் இரண்டு குறைகளை சொல்கிறார். ஒன்று, அவை வரைமுறையுடையவை. எல்லாமே ஒருநாள் முடிவுக்கு வரும். (அதாவது, சுகங்கள் தரும் விஷயங்கள் முடியும். அல்லது, நம் இச்சை ருசி மாறிவிடும்). இரண்டாவது, அவை முடியும்போது அவற்றை இழந்ததால் மிக்க மனக்கஷ்டத்தையும் கொடுக்கும். இதை ஈடு செய்ய ஒரே வழி, நாமாகவே இந்த விஷய சுகங்களை ஒழித்துக்கட்டுவதுதான். அப்படி செய்தால், நம்மீது நமக்கு மதிப்பும், புலன்களை வென்ற அபரிதமான மகிழ்ச்சியும் கிடைக்கும்.

இந்த உண்மை ஆன்மீக விஷயங்களில் மட்டுமல்லாது, உலக நடப்புகளிலும் உணரப்படுகின்றது. பல தீய பழக்கங்களை மக்கள் குற்ற உணர்ச்சியோடே அனுபவிக்கிறார்கள். மாறாக இன்பங்கள் நல்லதாக இருந்தாலும், அவற்றை நுகரும்போது இது எத்தனை நாளைக்கு என்று பயந்துகொண்டே அனுபவிக்கிறார்கள். இவை இரண்டும் இந்த ஆசைகளை துறந்தால் மகிழ்ச்சிக்கு வழிவகுக்கும், என்கிறார் கவி.


==========================

பாடல் - 13


brahma-j~nAna-viveka-nirmala-dhiyaH kurvantyaho duShkaraM
yanmu~ncantyupabhoga-bhA~njyapi dhanAnyekAntato niHspR^ihAH |
samprAtAn na purA na saMprati na ca prAptau dR^iDha-pratyayAn
vA~nChA-mAtra-parigrahAn api paraM tyaktuM na shaktA vayam ||13||

ब्रह्म-ज्ञान-विवेक-निर्मल-धियः कुर्वन्त्यहो दुष्करं
यन्मुञ्चन्त्युपभोग-भाञ्ज्यपि धनान्येकान्ततो निःस्पृहाः।
सम्प्रातान् न पुरा न संप्रति न च प्राप्तौ दृढ-प्रत्ययान्
वाञ्छा-मात्र-परिग्रहान् अपि परं त्यक्तुं न शक्ता वयम्॥१३॥

ப்ரும்ம-ஞான-விவேக-நிர்மல-திய: குர்வந்த்யஹோ-துஷ்கரம்
யன்முங்ஜன்த்யுபபோக-பாங்ஜ்யபி-தனான்யேகாந்ததோ-நி:ஸ்ப்ருஹா: |
ஸம்ப்ராதான்-ந-புரா-ந ஸம்ப்ரதி-ந-ச ப்ராப்தௌ த்ருட-ப்ரத்ய்யான்
வாங்சா-மாத்ர-பரிக்ரஹான்-அபி-பரம்-த்யக்தும்-ந சக்தா வயம் || 13 ||

=======================

பொருள் - 13



Ah! What a difficult feat is performed by blemishless, discriminating minds with knowledge of (ultimate) reality, for they renounce without craving entire wealths bringing enjoyment (to them). (Whereas), We are unable to discard even wealths missed in the past, not available now or uncertain in future, (though), though these wealths remain only in mind || 13 ||

ஓ!! பகுத்தறிந்து ப்ரும்மஞானம் பெற்ற தூய்மையான மனங்களின் செயல் எவ்வளவு கடினமானது! அவை, சுகங்களுக்கு ஆதாரமான எல்லா செல்வங்களையும் பொருட்படுத்தாமல் துறக்கின்றனவே!! நாமோ, கிடைக்காமல் நழுவிய செல்வங்கள், இல்லாத செல்வங்கள், கிடைக்கும் என்று நம்பிக்கையற்ற செல்வங்களைக்கூட (மனதினால் கூட) துறக்க சக்தியற்றவர்களாக இருக்கிறோம். || 13 ||

==================

மேலுரை - 13



இந்த பாடலில் கவி நம் இயலாமையை சுட்டுகிறார். அல்பமான நம் மனங்கள் நம்மிடமில்லாத செல்வங்களை கூட ஆசைப்படாமல் இருக்க மறுக்கின்றன. கிட்டாதாயின் வெட்டென மறக்க கூட முடியாமல் ஆசை சூழ்ந்த நம் மனங்களுக்கு, எங்கும் பரந்து வியாபித்திருக்கும் பரப்பிரும்மத்தின் உண்மைநிலை உணர்ந்த மனம் தூய்மையானவர்கள், அவர்களின் கையிலுள்ள செல்வங்களை கூட முழுதும் துறப்பது விந்தையான செயலாக படுகிறது. இதனால், ஆசையை விடும் பக்குவம் உண்மை நிலையை பகுத்துணர்வர்களுக்கு எளிது என்கிறார் கவி.

========================


பாடல் - 14


dhanyAnAM giri-kandareShu vasatAM jyotiH paraM dhyAyatAM-
AnandAshrukaNAn pibanti shakunA niHsha~Nkam a~NkeshayAH |
asmAkaM tu manorathoparacita-prAsAda-vApI-taTa-
krIDA-kAnana-keli-kautuka-juShAm AyuH paraM kShIyate ||14||

धन्यानां गिरि-कन्दरेषु वसतां ज्योतिः परं ध्यायतां-
आनन्दाश्रुकणान् पिबन्ति शकुना निःशङ्कम् अङ्केशयाः।
अस्माकं तु मनोरथोपरचित-प्रासाद-वापी-तट-
क्रीडा-कानन-केलि-कौतुक-जुषाम् आयुः परं क्षीयते॥१४॥

மலைக்குகைகளில் வசித்து, பரஞ்சோதியை தியானித்து பெருகும் ஆனந்த கண்ணீர்த்துளிகளை பயமில்லாமல் குடிக்கும் பறவைகள் அமர்ந்துள்ள மடியை உடையவர்கள் பேறு பெற்றவர்கள். என் வாழ்வோ, கற்பனையில் (தோன்றிய) அரண்மனைகளிலும், நீர்நிலை கரைகளிலும், உல்லாச தோட்டங்களிலும் விளையாடி வேகமாக கழிகின்றன || 14 ||

==================

மேலுரை - 14

எதுவுமில்லாமல் குகைகளில் வசிப்போர்கள் தியானத்தில் உண்மையான பேரின்பத்தை பெருகிறார்கள் என்கிறார் கவி. பரஞ்சோதி என்று சொல்வது உண்மையான ப்ரும்மத்தின் த்யான ஸ்வரூபம். அதை த்யானித்தால் எல்லையில்லாத இன்பத்தில் கண்ணீர் பெருகும். மற்றும் இவர்கள் சமாதி நிலையில் பறவைகள் அமரும் கல் போல உலகுக்கு தோன்றுவார்கள் என்பதை மடியில் பயமில்லாமல் அமரும் பறவையை சுட்டி உணர்த்துகிறார். இதற்கு நேர்மாறாக, ஒன்றுமில்லாமல் கற்பனையில் இன்பம் காணும் நம் இழிநிலையை சுட்டுகிறார். நிஜத்தை விட கற்பனையே அல்ப ஜீவன்களுக்கு ஆனந்தமாய் இருக்கிறது என்பது தாத்பர்யம். மேலும், அந்த கற்பனை நிஜமாகும்போது அந்த ஆனந்தம் இருப்பதில்லை என்பதும் இங்கு நுணுக்கம்.

=============


மேலும் வரும்.....

4 comments:

பாலசங்கர் said...

ஜெயராமன்-

நன்றாக எழுதியிருக்கிறீர்கள். இந்த வைராக்கியத்தை எழுதியது யார்? இதற்கு தமிழ் அருத்தம் நீங்களா எழுதியது இல்லை யாருடைய புத்தகம்? விவரமாக எழுதினால் படிக்க சுலுவாக இருக்கும். நன்றாக எழுதியுள்ளீர்கள்.

ஜடாயு said...

ஜயராமன்,

அற்புதமான சுலோகங்கள், நல்ல விளக்கம்.
वाञ्छा-मात्र-परिग्रहान् - பர்த்ருஹரியின் அழகான சொல்லாட்சி!

மூன்றாவதாக உள்ள சுலோகத்தில் அரண்மனைகள் போன்ற சுகங்களின் நிலையாமையைக் கவி முழுமையாக உணர்ந்து தெளிந்து விட்டார் என்று புலனாகிறது.

பர்த்ருஹரியின் ஷ்ருங்கார, வைராக்ய சதகங்கள் நேர் எதிராக இருக்கின்றன என்று படித்திருக்கிறேன். இதில்லாமல், இரண்டும்-சரிதான் (இரண்டும் கெட்டான் அல்ல) என்ற நிலைப்பாடு உள்ள சுலோகம் ஒன்றும் படித்ததாக நினைவு -
किमिह बहुभिरुक्तैः युक्ति-शून्यैः प्रलापैः
द्वयमपि पुरुषानाम् सर्वदा सॆवनीयम् ।
अभिनव-मद-लीला-लालसम् सुन्दरीणाम्
स्तनभर-परिखिन्नम् यौवनम् वा वनम् वा ॥
(நினைவிலிருந்து எழுதியது, பிழைகள் இருந்தால் க்ஷமிக்கவும்)

"பலவிதமான பேச்சுக்களால் பயன் என்ன? point இல்லாத புலம்பல்களால் தான் பயன் என்ன? ஆண்மகன் செய்யத் தகுந்த விஷயம் இரண்டு தான் -
ஒன்று, நாளும் புதிதாய்த் தோன்றும் சுந்தரிகளின் மயக்கமூட்டும் விளையாட்டுக்களிலும், கொஞ்சல்களிலும் அமிழ்ந்து, அவர்களின் அழகிய மதர்த்த மார்பகங்களில் கழியும் யௌவனம்.
இன்னொன்று (இவை எல்லாவற்றையும் துறந்து போகும்) வனம்!"

இந்த சுலோகம் எந்த சதகத்தில் இருக்கிறது? இதன் தாத்பர்யம் என்ன? இது தெளிவதற்கு முன் இருந்த கவியின் மன நிலையைக் குறிக்கிறதா? இல்லை யோகமும், போகமும் ஒன்று தான் என்பதான ஞான உபதேசமா?
தங்கள் விளக்கத்தை எதிர்பார்க்கிறேன்.

ஜயராமன் said...

ஜடாயு அவர்களே,

தங்கள் பின்னூட்டத்துக்கும், உத்சாகத்திற்கும் மிக்க நன்றி.

நீங்கள் சொல்லும் ச்லோகம் வைராக்ய சதகத்தில் இல்லை. ஒருவேளை ச்ருங்கார சதகத்தில் இருக்கலாம். அந்த சதகத்தில் எனக்கு அவ்வளவாக பரிச்சயமில்லை. புஸ்தகம் பார்த்து (அது என் அப்பா வீட்டில் இருக்கிறது) சொல்கிறேன். பருத்ருஹரியின் வார்த்தை விளையாட்டுகள் மிகவும் அழகானவை. அதனாலேயே, சம்ஸ்க்ருத நிபுணர்கள் மொழி விலாஸத்துக்கு இந்த நூல்களை காலங்காலமாக படித்து வருகிறார்கள்.

நன்றி

குமரன் (Kumaran) said...

புலனின்பங்களைப் பற்றிய வரிகள் முழுக்க முழுக்க உண்மை. வள்ளுவரும் இதனை ‘யாதனின் யாதனின் நீங்கியான் நோதல் அதனின் அதனின் இலன்’ என்கிறாரே.

வாங்சா மாத்ர பரிக்ரஹானபி பரம் த்யக்தும் ந சக்தாவயம் என்பது எத்தனை உண்மை. ஆசையை விடும் பக்குவம் இறை நிலையை உணர்ந்தவர்களுக்கே முடியும் என்று தான் கீதாசார்யனும் சொல்கிறான்.

கடைசி சுலோகம் பலவிதமான எண்ணங்களைத் தோற்றுவிக்கிறது. என்னைப் போன்றவர்களே இறைவனின் திருப்புகழைப் பாடும் போது கண்கள் லேசாகப் பனிக்கிறது. யோகிகள் ஆனந்தக் கண்ணீர் வடிப்பது வியப்பில்லை. ஆனால் இந்தப் பறவைகள் எல்லாம் பயமின்றி அமரும் கல் போன்ற நிலையையும் ஜீவ காருண்யத்தையும் அங்கே மட்டும் தான் பார்க்க முடியும்; நம்மில் அது துர்லபம். உண்மையை விட கற்பனையே என்னைப் போன்றவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது என்பதும் அந்த கற்பனை எதோ ஒரு காரணத்தால் எப்போதாவது உண்மையானால் கூட அதில் அவ்வளவாக மகிழ்ச்சி இருப்பதில்லை என்பதும் உண்மையிலும் உண்மை.